سی مرغ

تنهایی وجه غم انگیزی دارد که غریبگی است. اما آن ور سکه، لذت ویژه‌ای است. چیزی که هرگز با تکه پاره شدن بین یک جمعیت نصیب آدم نمی‌شود. من یک تز دارم. فکر می‌کنم آن چیزها که درباره‌ی نیمه‌ی گمشده شنیده‌ایم کشک است. برای اینکه حدس می‌زنم آدمیزاد از روز ازل نصفه متولد می‌شود . من به عشق اساطیری عقیده‌ای ندارم و بنابراین فکر می‌کنم نمی‌شود به وسیله‌ی عشق، نیمه‌ای را پیدا کرد که از ابتدا وجود نداشته.
ماها که مجبور نیستیم برای هر عدمی یک وجود بتراشیم. مجبوریم؟

تنهایی وجه لذت‌بخشی دارد که به کشف منجر می‌شود. ما با آگاهی از این تنهایی ازلی و ابدی- که در جوار هیچ دوپایی قادر به درک آن نیستیم- به خودآگاهی ویژه‌ای می‌رسیم که خاص خودمان است. به عبارتی هنگام کشف این مسئله که نیمه‌ی گمشده را نمی‌توان روی زمین یافت ( من هنوز تزی درباره‌ی آسمان ندارم ) به این باور انسانی می‌رسیم که باید با تنهایی ساخت وحتی اگر خیلی اصرار به یافتن نیمه‌ی گمشده داشته باشیم هم، نهایتا متوجه می‌شویم که نیمه‌ی گمشده‌ی ما، خود ِ تنهایی است.