مکعب

می گوید این جور مواقع نفس عمیق بکش. این نفس عمیق بکش هم مثل همان شل کن شل کن وقت فرو کردن سوزن است. مگر زیر آب هم می‌شود نفس عمیق کشید؟

برای هزارمین بار انگشتم را فرو می‌کنم توی گوشم که یک جوری حالیش شود حجم کسالت‌ام را . پیرمرد همیشه می‌گفت: نمی شود گریخت. اما نمی‌شود گریخت پیرمرد کجا و نباید گریخت این آمو کجا؟

از تجربیات عرفانی‌اش که می‌گوید دلم می‌خواهد بالا بیاورم. فکر می‌کنم لاید مثل همه‌ی عرفای کمپوتی دیگه، چشمش خورده به یک بچه‌ی تپل مپل لپ گلی و ناگهان خدا رو توی چشم‌های معصومش پیدا کرده.هاه.
خوش ندارم خش بیندازم روی سی‌دی رایت شده‌اش. وگرنه بهش حالی می‌کردم.

زل می زنم به دهانش که گلوگاه تشریح روابط عاشقانه و کاسب کارانه‌اش با خداست.

دلم برای پیرمرد تنگ شده. نسخه نمی‌پیچید، نصیحت نمی‌کرد، عصبانی نمی‌شد، هارت و پورت نمی‌کرد. دلم برای پیرمرد تنگ شده که فقط آهسته عصاش را برمی‌داشت و می‌گفت نمی شود گریخت دختر جان، و از کلاس می‌زد بیرون.