شعر ِ زبان در قرن هفتم هجری

عف عف عف همی زند اشتر من ز تف تفی

وع وع وع همی کند حاسدم از شلقلقی

وع وع وع چه گویدم طفلک مهد بسته را

دق دق دق همی رسد گوش مرا زوق وقی

قو قو قوی بلبلان نعره همی زند مرا

قم قم قم شب غمان تا به صبوح ساققی

تن تن تن ز زهره‌ام پرده همی زند نوا

دف دف دف از این طرب پرده درد ز رق‌رقی

گل گل گل شکفت و من بلبل بینوا شدم

غل غل غل همی زنم در چمنش ز وق وقی

جم جم جم ز جام جم جمجمه ی مرا نوا

نی نی نی به دف زند کاتش عشق مطلقی

هی هی هی شب غمان می‌بردم بطور او

کف کف کف مرا مده در ظلم عشقشقی

دم دم دم همی دهد چون دهلم هوای او

خم خم خم کمند او می‌کشدم که عاشقی

دل دل دل ز زلف او ره نبرد به هند و چین

غم غم غم ظلام آن ره زندش که عاشقی

هو هوی هو همی رسد از سوی کبریای حق

دل دل دل که دل منه جانب این مدققی

دو دو دو چو گوی شو در خم صولجان او

می می می‌رسد ترا جم جم جام حق حقی

حق حق حق همی زند فایض نور شمس دین

دق دق دق منه به خود حرف خرد که دق دقی

مولوی- دیوان شمس

هر چند جای این سوال وجود دارد که خوب مولوی هدفش از سرودن چنین شعری چی بوده ولی  در عین حال این نکته خالی از تفریح نیست که چندان هم نمی‌شود شعر دهه هفتاد را مدعی انحصاری پدیده‌ی موسوم به شعر ِ زبان دانست.