کلمه ی من

گاهی حضور یک جمله ، یا یک کلمه حتی ، آدم را می کشاند به نوشتن . حضور آن جمله/کلمه در ذهن آنقدر قرقره می شود که تمامیت می یابد . خودش را درون همه چیز تکثیر می کند ، بسط می دهد و زاد و ولد می کند . چون هر کلمه ، حتی پیش پا افتاده ترین آنها ، حاوی یک بار معنایی است . آن معنا قابلیت این را دارد که خودش را روی همه چیز بگستراند . از طریق تکرار مداوم و پیوسته خود در ذهن . نوشتن ، امکان فرافکنی آن بار معنایی است .
یحتمل این قضیه در شعر نمود خارق العاده ای دارد . شعر ، به گمانم ، لغزیدن معنایی لبریز شده است در بستر زبان . شعر بدون هیچ واسطه ای خود معناست .
همیشه کنجکاوم در هر شعری کلمه ی کلیدی را پیدا کنم . گاهی موفق شده ام و گاهی نه . وقتی یک شعر، حقیقتا خوب باشد نمی توانم این کار را بکنم. چرا که دیگر آن کلمه فردیت ندارد. حضوری محوری ندارد. خودش را با تمام وجود در تمام کلمات شعر تکثیر کرده و این همان هارمونی است. وقتی کلمات به وحدت رسیده اند ، به یک صدای واحد تبدیل شده اند ، دمیده شده اند در کل یک اثر و انسجام ِ غیر قابل کنترلی یافته اند. نوعی بدویت ، نوعی سرکشی ، گونه ای از طغیان...
ایجاز درست در همین نقطه شکل می گیرد . چرا که هر کلمه حضوری ازلی-ابدی است. آنوقت ایجاز دیگر یک تکنیک نیست. قسمتی از خود شعر است. بدون هیچ نوع تظاهری . ایجاز یک جبر است و خواه ناخواه در شعر حادث می شود .