گور بابای افلاطون ام کرده

اگه داستان «حقیقت» واقعی باشه ( که بعید می دونم اونقدر خوش شانس باشیم که نباشه) من حاضر نیستم به اندازه ی سر سوزنی عمرمو واسه پیدا کردنش تلف کنم . حتی شاید سعی کردم منهدمش کنم . در واقع چندان بهش خوشبین نیستم . اغلب آرزو می کنم تمام اونچه درک می کنیم ( یعنی با هر پنج تا قوه ی ادراکمون) کابوسی باشه که خداوند داره می بینه. اونوقت شاید بشه یه جورایی آسوده بود. چون بلاخره که بیدار میشه ، نه؟!
گمونم احساس خفگی دقیقا منتج از واقعی فرض کردن حقیقت باشه . حالا شاید یه جورایی این قضیه به نهیلیسمی چیزی ختم بشه که من اصلا ماتم ِ شو ندارم. بزار بشه . اگه حقیقت وجود داشته باشه مجبوریم باورش کنیم و من دیگه از باور کردن خسته شدم . جدی خسته شدم ها ، یعنی اگه دروغ نگفته باشم دیگه تقریبا رسیده زیر گردنم . مردم به من میگن : تو ایمانتو از دست دادی ، منم بهشون می گم : متاسفانه هنوز کاملا از دستش ندادم .
دیگه حتی فرض کردن و هی تکرار این اصل تو مخ ام که : «حقیقت متکثره ، متکثره ، متکثره» آرومم نمی کنه. حقیقت حقیقته . چه نوع واحدش چه این نوع متکثرش که من عمرا نمی تونم فرضش کنم و به تناقض نرسم . حالا آرزو می کنم اصلا حقیقتی وجود نداشته باشه ، هیچی ، هیچی ، یعنی مطلقا ها.
واسه همین دلم می خواد یه پشه بشینه رو بینی خدا و بیدارش کنه و همه چی پخ پخ .
البته خودمم می دونم اونوقت خود ِ کابوس خداوند حقیقته . ولی تو رو خدا یه بار بیاین مثه بچه آدم فقط آرزو کنیم . بدون اینکه ذره بین بزاریم واو به واو رو کالبد شکافی کنیم .
به هر حال من همیشه خاطر خواه ایده چاله های فضایی هستم...