همانجا که ادبیات همه چیز ماست

فیلم «تاوان» یک دعوت نامه است . دعوت به جهان ادبیات برای بازسازی واقعیت ، برای پناه بردن ، جبران کردن و تسلی یافتن. واقعیت اینکه ، از زیر و بم های عاشقانه ی فیلم چیز چندان دندان گیری نصیبم نشد . مثل خیلی از صحنه های سوزناک معمولی ، در این فیلم هم وقایعی وجود داشت که صرفا عاشقانه بود. اما فیلم نگرش های درخشانی هم دارد که جدا انگشت به دهان نگه ام داشت. تاکید روی سوء تفاهم هایی که به فاجعه ختم می شود ، درک ناقص ما از وقایع ، نسبی بودن حقیقت ، غیر قابل انعطاف بودن گذشته ، پوچی زندگی و خصوصا رنجی که حاصل آگاهی انسان از موقعیت «اکنون» خودش است.
برای همین هاست که می گویم فیلم دعوت نامه ای است به سوی ادبیات. به سوی جهانی که علارغم داشتن منطق خاص خود ، انعطاف پذیرتر ، انسانی تر و دقیق تر است. براینی کوچک اشتباه ِ ویران کننده ای مرتکب می شود و براینی نویسنده ، آن را جبران می کند.
حقیقت اینکه صحنه هایی از فیلم بدجوری گرفتارم کرد. مثل صحنه ای که براینی روبروی دوربین تلوزیون صورتش را با دست می پوشاند جوری که انگار می خواهد زیر دست هایی که با آنها واقعیت ِ خشن را تحریف کرده ( جوری که منصفانه تر باشد)، براینی ِ گناهکار را پنهان کند. دلم می خواست درست همان جا زار بزنم یعنی درست تر بود که زار بزنم ولی متاسفانه نشد.
تاوان به نظرم هم تلخ بود ، هم نوید دهنده. یک جورهایی فیلم لوسی بود ولی نقاط نورانی هم داشت. نقاط مشعشع! نقاط فریبنده ، ممممممم