مار تو سه تا حوض از شیر و سرکه و عسل خودشو خیسوند و رفت تو حوض پنبه ، از تو پنبه ها به جای مار ، یه جوون زیبا اومد بیرون ، بهش گفتن: پادشا مار

بی بی مامانم یک داستان گوی مادرزاد است . الان که فکرش را می کنم می بینم راستی من رو چه حسابی می روم داستان می خوانم ؟ خدایی عجب سلیقه ی گهی ! روی آن ورق های نازک سفید ، همه چیز مرده . راوی توی فرهنگ مکتوب ، لای ورق های کتابش دفن می شود . برمی داریم مشتی ننه من غریبم یک راوی هیچ کی نشناس را دوره می کنیم که چی؟ کسی که مرده ، چرا باید روایت اش جالب باشد؟ کسی که جسم ندارد ، حضور ندارد ، چطور توانسته اینهمه مدت ما را جادوی خودش بکند؟ حضور فیزیکی راوی احترام به مخاطب است. این سنت ماست و به قول« دورس » هر آنچه به سنت تعلق نداشته باشد سرقت ادبی است. گوینده مستقیما محتاج مخاطب است. نویسنده هم علارغم اینکه با خوانده شدن معنا می شود ، نوعی قمپز در نفس کارش موج می زند .انگار به خواننده دهن کجی کند که هی فلانی ،این را من نوشته ام ، آفریده ام ، و آفرینش من قبل از خواندن تو اتفاق افتاده . پس من از تو جلوترم ، گیرم یک گام ، به هر حال از تو جلوترم و این حال آدم را واقعا خراب می کند.
در روزگاری که راوی خودش به روایت خودش اطمینان ندارد مخاطب باید به چی چنگ بزند؟ به کی اعتماد کند؟ موضوع من الان این نیست که چالش دنیای ما این را می طلبد که راوی های اسکیزوفرنیک داشته باشیم یا نداشته باشیم .من فقط در جایگاه یک مخاطب از اینکه راوی ها تا این اندازه مرا گیج و هراسان می کنند شاکی ام. گیرم بطلبد یا نطلبد ، این مسئله ی من نیست. مسئله ی من آرزوی داشتن یک جهان تک بعدی است. جهانی که اینقدر سر به سرم نگذارد. جهانی که آدم بتواند تکلیفش را باهاش بداند. برای همین می گویم فرهنگ شفاهی را همیشه می شود دوست داشت ، می شود باهاش همراه شد ، می شود بهش اطمینان کرد ، می شود به جهان یا سفید ِ سفید ، یا سیاه ِ سیاه داستان ها و قصه هاش با خیال راحت زل زد. آدم می داند آنجا چی تراژدی است و چی کمدی. بین قهرمان و بدمن خطوط روشنی هست که به اعصاب آدم احترام می گذارند و پایان های خوش ، پایان های جدا خوش...
بی بی مامانم یک راوی مادرزاد است. این قابلیت را دارد که ساده ترین حوادث را ، بی اهمیت ترین و معمولی ترینشان را ، در یک ساختار طبیعی روایتی زنده کند .حتی آغاز ، میانه و پایان داستان هاش گاهی به هم می ریزند، ولی این به هم ریختگی ربطی به پیچیدگی انسان این دوران ندارد . اگر در هم ریختگی زمانی هم داشته باشد دلایلش متافیزیکی است ، دلایلش روانی نیست ، سیاسی نیست ، فلسفی نیست و امر قدسی همه چیز را توجیه می کند.
راوی را باید بشود مثل بی بی لمس کرد ، زل زد به رگهای سبز و پوست چروکیده اش ، باید حسی را که موج می زند توی صداش شنید ، خشمش را ، هیجانش را یا حتی بی حوصلگی اش را.باید از اینکه راوی حضور دارد ، که زنده است مطمئن شد. راوی باید آنقدر زنده باشد که بتواند هر لحظه عشقش کشید داستان را تغییر دهد ، روابط را تغییر دهد ، آینده را تغییر دهد...