امروز مامان را تحقیر کردم. ما با هم جر و بحث کردیم و من بهش گفتم علاقه ای ندارم ادامه ی طبیعی او باشم . مامان وحشت زده نگاهم کرد و هیچی نگفت .
روزهایی که ما جروبحث داریم هر دوتایی مان واقعا تحلیل می رویم .من مجبورم هزار بار توضیح بدهم که علاقه ای به نومزاد بازی و خرید جهیزیه و پس انداختن بچه و گذاشتن ترشی و پختن مربا ندارم. باید هزار بار ، هر دفعه به هزار مدل مختلف براش توضیح بدهم خوش ندارم بنشینم توی خانه خشتک مَرد ام را بدوزم و منتظر باشم باز طرف جر بخورد ، علاقه ای ندارم برای کسی عشوه شتری بیایم ، علاقه ای ندارم شب جمعه به کسی سرویس بدهم ، علاقه ای ندارم چشم بدوزم به تعطیلی های توی هفته که ای خدا کی برویم شمال کی برویم امام زاده علی ، کی برویم آقای سادات، که علاقه ای ندارم ناموس کسی باشم ، که نمی خواهم تمام تفریحم این باشد که بنشینم تنگ دل زن های فامیل و ریز ریز به جک های مبتذل شان بخندم . مجبورم هر بار به هزار زبان این ها را توضیح بدهم و باز مامان خیال می کند من این حرف ها را از روی شیطنت می زنم ، از روی لج و لج بازی ، از روی باد دماغ ! پووووف
امروز وقتی اینقدر صریح تحقیرش کردم دیدم که ناگهان توی خودش جمع شد. مثل کاغذی که آتش گرفته باشد . چشمهاش گشاد شده بود و به جایی دورن من زل زده بود. برای همین واقعا ترسیده بود.
بهم گفت تموم این سالا داشتم شما دو تا رو بزرگ می کردم. بهش گفتم می خوای شیرتو حرومم کنی؟ گفت : من کسی ام که تو رو بزرگت کردم ولی حالا نمی دونم چت شده ؟ بهش گفتم : اشتبات اینه که فک میکنی من باس فتوکپی رنگی تو باشم یا یه چیزی تو همین مایه ها. بهش گفتم :من نمی خوام شبیه کسی باشم. گفتم : مامان ، من بچتم ، ولی ادامه ی طبیعی تو نیستم...
من از ترساندن مامان نفرت دارم . او این حق را برای خودش قائل است که من به آرزوهای او درباره ی خودم احترام بگذارم. من این توانایی را ندارم و این باعث می شود از خودم متنفر باشم. او به چیزهای چندش آوری فکر می کند ، به حرف مردم ، به یک چیز معمولی مثل خوشبختی ، به نذر و نیازهاش و بنیان مقدس خانواده .
زندگی چیز واقعا مبتذلی است ، چیزی است بین شرم از اینکه خودت هستی و ترس از اینکه دیگری باشی. خیلی سخت ، خیلی خیلی سخت...