آه! کوزیمو

من هیچ جایی را به اندازه ی اتاقم دوست ندارم و هیچ چیزی را به اندازه ی کتابخانه ام. گاهی چشمهام را بسته ام و کف اتاق دراز کشیده ام و پیش خودم خیال کرده ام : ای کاش آدمی اتاقش را همچون بنفشه ها می شد با خود ببرد هر کجا که خواست

اما من ترکش می کنم. مثل همه ی چیزهای دیگری که دوستشان دارم وبه زودی ترکشان خواهم کرد. مثل مامان ومثل بابا و مثل فاطی ،مثل روزمرگی ام، مثل غرورم،مثل شهرم، مثل آینده ام

من یک چمدان می خواهم و کسی که پشت سرم آب نریزد