این کمی بیشتر از بد است

حرف هایی در گلوی آدم می ماند و هیچ وقت مجال گفتن اش پیش نمی آید. مثل سایه های مخوفی که همواره در خواب می بینیم و هرگز هم نمی شود از شرشان خلاص شد. مثل خیلی چیزهای بد دیگری که تا دنیا دنیاست گردن فرزند آدم را چسبیده

به قول مادربزرگم: پیشونی ِ سیاه! پیشونی ِ سیاه

چرا این جور چیزها اتفاق می افتد؟ خوب راستش این سوال چندان اهمیتی ندارد. مثل این می ماند که وقتی پشه نیشمان زد هی بپرسیم:آخر چرا؟ حالافرض کنیم فهمیدیم چرا . از میزان خارشمان کم می شود مثلا؟

سکانسی دارد فیلم "آنی هال" که برایم جالب است. رابطه ی وودی آلن(الوی) و آنی به مرحله ی بحرانی رسیده. آنی، الوی را ترک کرده و الوی می خواهد بداند چرا؟ الوی دارد توی خیابان راه می رود و این موضوع را برای خودش حلاجی می کند. بعد به طرف زوجی می رود که دارند به سمت دوربین می آیند و به نظر خوشبخت می رسند. الوی ازشان می پرسد که آیا آنها با هم خوشبختند؟ زن می گوید بله. الوی راز خوشبختی شان را ازشان می پرسد و آنها پاسخ می دهند :چون ما پوچ هستیم

خوب می دانم این موضوع خیلی جاهای دیگر هم مصداق دارد

اما حرفم این جور چیزها نیست. فقط بی نهایت احتیاج دارم تنها باشم. موضوع این است که این جور مواقع آدم حتی نمی داند کجا می تواند آن قدر گم و گور شود که هیج کس پیدایش نکند. مطلقا هیچ کس پیدایش نکند. دائم دارم از این همه تظاهر و دورویی و دروغ فرار می کنم.اما باز هم هر صبح که چشمهام را باز می کنم می بینم سایه ها هنوز هستند. و آن قدر نزدیکند و آن قدر زیاد که به کلی خلع سلاح شده ام

ترسیده ام . مثل بچه ای که مامانش را توی یک خیابان شلوغ گم کرده باشد ترسیده ام و همان قدر تنهام. آدم هایی که دور و برم دارند از دروغ و تظاهر و توطئه تغذیه می کنند. من توی این خیابان ایستاده ام و دو راه بیشتر ندارم. یا شبیه شان شوم، درست مثل آنها پلید و متظاهر و یا مامانم را پیدا کنم

اگر مامانی وجود داشته باشد البته و اگر بچه ی سر راهی نباشم