کدی تباه شد ، چرا که نه؟

آنچه بوده ام، آنچه هستم و آنچه خواهم بود تمام ذهنم را مدام مشغول کرده است. این فکر که چقدر زمان احتیاج دارم برای شکل دادن آینده ای که می خواهم فلان شکل باشد و یا اینکه چقدر نیرو لازم است برای ایستادن در برابر موانع، همه اینها حسابی آدم را کلافه می کند

من نمی خواهم آن غباری باشم که باد به آن سمت و جهت می دهد. من از این بادها متنفرم و در صورتی که غبار باشم از خودم هم . نمی خواهم از خودم متنفر باشم و برای همین دارم دست و پا می زنم. نمی خواهم وقتی به پشت سرم نگاه می کنم حسرت چیزی را بخورم، مثل آدم های زبون و بدبخت حسرت بخورم چون به نظرم می رسد فقط آدم های زبون حسرت می خورند و مطلقا نمی خواهم زبون باشم و از آدم هایی که می گویند "ای کاش" خوشم نمی آید

هیچ کس حق ندارد آینده را از ما بدزدد، اگر ما این حق را به کسی ندهیم