Pirates of the Caribbean

این یک شاه بازی است و من حاضرم برایش قسم بخورم. چیزی مثل این ندیده بودم .در حقیقت بارها نشستم و زل زدم به میزان انعطاف پذیری این آدم . درست مثل اینکه از شکم مادر جک اسپرو بوده. حرکت دستهاش ، شکل راه رفتن اش ، میمیک چهره اش _ که همان برای جک اسپرو بودن کافی است _ واکنش های کاملا طبیعی اش که هارمونی خارق العاده ای با آن کاپیتان باهوش و دغل دارد ، افت و خیز صداش و بزدلی معصومانه ای که در چهره اش موج می زند. نه من ندید بدید نیستم. شاید هم باشم چون خیلی وقت است این چنین بازی روانی ندیده بودم. حتی در مقایسه با کارهای قبلی خود دپ این یکی استثناست .حتی در مقایسه با چارلی و کارخانه ی شکلات سازی یا حتی پنجره مخفی. نمی دانم شاید پتانسیل شخصیت کاپیتان جک اسپرو اجازه ی چنین مانورهای فوق العاده ای را فراهم می کند. بدون شک درصدی از این توفیق بسته به همین مسئله است. شاید اصلا درست نباشد مقایسه ی نقش یک دزد دریایی دغل که واکنش های بیرونی دارد با یک نویسنده ی روانی که واکنش هاش کاملا درونی است .اما چیزی که باقی می ماند این است که بنشینیم تصور کنیم مثلا به جای جانی دپ احمقی مثل براد پیت این نقش را بازی می کرد. آنوقت متوجه می شویم که چندان هم این چیزها ربطی به اقتضائات نقش ندارد. اگر هم داشته باشد آنقدرها نیست که بشود برایش خدا را گواه گرفت

به هر صورت دیدن دزدان دریایی کارائیب از تفریح های خوب این روزهام بود . سینما در وجه مفرح اش ، یعنی سینمای سرگرم کننده ی بدون رسالت ، با این فیلم خودش را به رخ ام کشید

گرچه باید اضافه کنم این وسط اگر جانی دپ، کاپیتان اسپرو نمی شد ، قطعا این فیلم به درد لای جرز هم نمی خورد

ختم کلام