خر بخنده

حضرت فروزانفر یک دانه نابغه ادبی بوده. افسانه‌ها می‌گویند درباره‌ی این آدم و این یک دانه بت است در ذهنیت ادبیاتی‌ها. که بله این آقا حافظه‌ای داشته مثال زدنی و می‌گویند یک دانه کتاب توی کتابخانه‌اش نبوده، یعنی که همه‌ی آن اطلاعات در کله‌ی مبارک ثبت می‌شده. ما هم می‌گوییم حاشا و کلا، الحمدالله

به استاد محترم می‌گویم : ارزش و قرب این آدم در ادبیات فارسی معلوم است. ولی کسی حق ندارد ادای بابای ادبیات را در بیاورد. گفتم استاد این آدم پیش چشم ملتی قاه قاه به نیما خندید.
براق می شود که: خوب البته خنده هم داشت. ترش می‌کنیم. قیافه‌هامان را که می‌بیند می‌گوید: بینید عزیزان، من نیما را هم دوست دارم...دیگر جدا کفر همه‌مان در آمده. زیر لب غرغری می‌کینم که فقط غائله بخوابد.
توجه فرمودید؟ ایشان نیما را هم دوست دارند ولی خوب خنده هم داشت ، هم دوست دارند هم خنده داشت. هم خنده داشت هم دوست دارند. دو تاش ممکن است ، کار نشد ندارد.

چرا؟ چون جسارت می‌خواهد که آدم موضع خودش را روشن کند. آدم سر خودش را که نمی‌تواند کلاه بگذارد‌، نمی‌تواند هم چیزی را مضحک بداند هم دوست داشتنی. مگر اینکه جرات نداشته باشد اعلام کند: ایها الناس ، فروزانفر غلط کرد به نیما خندید، این یک جا را لااقل غلط کرد. نه برای اینکه نیما خداست، والله بالله نه برای اینکه نیما خداست، بلکه چون نیما شعر فارسی را نجات داد، زنده‌اش کرد، روح دمید درش و این را تاریخ قضاوت می‌کند نه کاکل ِ اساتید کاکل زری دانشکده ادبیات، چه حضرت استاد جلیل الجلول فروزانفر باشد چه حالا هر کی دیگه، خندیدن به نیما غلط بود. خندیدن به ققنوسی که از خاکستر سر بر آورده غلط بود. چون ثابت کرده ناتوان بوده از درک اقتضائات درست زمانه.

این را بهش می گویند موضع، نه آن هم دوست دارم هم خنده‌دار بود!

همین دیگه