یعنی میگین فقط پیامبران غیب می دانند؟

نمی دانم چرا ، اما از اسم «ناتالیا گینزبورگ» می ترسیدم. از آهنگی که این اسم داشت به وحشت می افتادم ،هیچ فکر نمی کردم موفق بشوم کتابی از زنی با یک چنین اسمی بخوانم. گرچه «چنین گذشت بر من» از هر نظر که فکرش را بکنید شکل و شمایل ایده آلی برایم داشت . اول اینکه کتاب به صد صفحه هم نمی رسد ، بعد موضوع جلد کتاب است که رنگ زرد خوشایندی دارد و روی پیش زمینه ی زردش ، طرح ِ آبی رنگی از زنی به حالت نشسته روی یک صندلی ، با چشمانی که به دوردست خیره شده وجود دارد. روی سینه ی زن ، جایی که باید قلبش قرار داشته باشد یک دایره ی سفید رنگ هست ، یک خلا که درست کمی آن طرف تر روی زردی جلد کتاب ، به عینیت در آمده ، اما به رنگ آبی . اینها باعث شد کتاب را بخرم اما فقط توصیفی که ایتالو کالوینو از کتاب ارائه می دهد باعث شد کتاب را بخوانم.
وقتی «تونل» را می خواندم به نظرم رسید که اگر خوان پابلو کاستل یک زن بود و قرار بود داستان خیانت معشوقش را تعریف کند چه جور داستانی از آب در میامد؟ گینزبورگ این کار را انجام می دهد ، به اضافه ی خیلی کارهای دیگر و چنان معجونی از عشق ، حسادت ، پرهیز ، خشونت ، تنهایی و روابط انسانی ترسیم می کند که نتوانستم کتاب را حتی برای یک لحظه زمین بگذارم و بی خیال اش شوم. چنین گذشت بر من به غایت زنانه بود. موقع خواندن کتاب ، حس می کردم این منم که گینزبورگ دارد ازش می نویسد. فکر می کردم چطور می شود او این همه مدت درون ذهن من یک میکروفون گذاشته باشد و مثل جاسوس ها ازجیک و پیک احساسات من خبر داشته باشد .
کتاب جان می دهد برای اینکه یک روز تعطیل مثل امروز خوانده شود . وقتی روی تختم ، زیر پنجره ی آفتاب گیر اتاقم دراز کشده بودم و سیب گاز می زدم ، بهترین چیزی که می توانست برایم اتفاق بیفتد خواندن همین کتاب بود. تجربه ی واقعا خوبی بود...
جمله ی بنیادی کتاب :« حقیقت را چو گوهری گران بها باید جست ، آن که در پی حقیقت است باید که دست از زندگی بشوید»