بهاریه

تپش قلب دارم. مدام مدام مدام. سعی می کنم همه ی دریچه های ذهنم را ببندم. به روی هر توده ی سیاهی که هجوم می آورد. هر جور ترس و هر جور عصبانیت و هر جور نگرانی. روابط انسانی فقط زخم هستند . مجموعه ای از ناخن هایی که روی تخته سیاه کشیده می شود. مدتی سعی کردم با حبس خودم در خانه و تنگ کردن دایره ی روابطم ، تمدد اعصابی کرده باشم . ولی چیزی جاندارتر از تصمیم من در جریان زندگی حضور دارد. تو نمی توانی خودت را خلاص کنی ، درست مثل حشره ای که مانده باشد بین تارهای عنکبوت عظیم الجثه ای ، داری بیخودی چربی می سوزانی ...
در نهایت تو را می کشند درون خودشان و زخم می زنند . من هیچ وقت ننالیده ام ولی این یک بار توفیر دارد. رسیده به زیر گردنم. قبلا تصور می کردم این جریان چندتایی بدمن دارد و تمام این نفرت از جایی خارج از ذات ِ روابط نشات می گیرد. حالا می بینم ادعام ، زر زیادی بوده . هر جور فکرش را می کنم می بینم همه چیز زیر سر همین جوهره ی کوفتی است .
تمام این مدت با خودم خوانده ام « تو پس پرده چه دانی که که خوبست و که زشت؟» خواسته ام یعنی قمپز اخلاقی بیایم برای خودم که خیالم از بابت «زاهد ِ پاکیزه سرشت نبودن» راحت باشد . اما آن ته ته ذهنم ، خودم هم می دانم دارم برای خودم تیاتر بازی می کنم. که راست و حسینی من از عمل این آدم ها متنفرم ، از رفتارشان در قبال من ، در قبال دیگران ، در قبال خودشان حتی . بیشتر از تنفر ، که ازشان وحشت دارم . از اینکه با آن کانال ارتباطی شان که از طریق کلام جریان می یابد بهم صدمه بزنند ، که می زنند . گاهی آرزو می کنم کاش همه ی انسان ها گنگ متولد می شدند ، اگر چه آدمیزاد ذاتا علاقه مند است ریشه ی خودش را از بیخ بزند . گنگ هم که باشد یک ماسماسک دیگر را علم می کند ، چه می دانم زبان اشاره و اَ اِ اُ ، بَ بِ بُ ، خلاصه یک چیزی که در این دو روز دنیا بیکار نباشد.
فریاد می زنند عاشق انسانیت اند ، اعلام می کنند از پلیدی بیزارند ، طی سخنرانی هایی غرا از لزوم حاکمیت اخلاق بر جهان زر می زنند ، اما در عمل چنان چپه می شوند در کثافت که بعید می دانم چیزی بتواند جمعشان کند. بله ، درست می فرمایند: «من نه از پرده ی تقوا به در افتادم و بس» که « پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت». خوب پدرمان هم یکی مثل خودمان .تازه حداقلش اینکه اینقدر ادعاش همه جای فلک را پاره نکرده بود. - و اگر کرد دید و چشید- ولی نمی دانم ، شاید این ها را پشت هم ردیف می کنم که تنفرم را موجه کرده باشم . لااقل برای خودم موجه باشد که اگر متنفرم ، که اگر از اینکه عده ای پا بگذارند روی مغزم خوشحال نمی شوم ،بابت اش دلیل دارم . گرچه رفتار من هم ، قضاوت من هم شاید اغلب تنه بزند به رفتار این قوم . قضاوت به مذاق من هم خوش نیست . ولی ماها ناچاریم به قضاوت. ما متاسفانه در خلا زندگی نمی کنیم. مجبوریم قضاوت شویم و قضاوت کنیم. هر کی غیر این را گفته ، مفت گفته. موضوع سر دایره ی این قضاوت است. یکی اینقدر دایره را تنگ می کند که قضاوتش با عمل همراه می شود . یکی هم دایره را بازتر میگیرد و به قضاوتی مجرد ، قضاوتی انتزاعی بسنده می کند.
من با گونه ای از رفتارهای اجتماعی مشکل دارم ، این دست خودم نیست چون من ناچارم به قضاوت . من نمی توانم دربرابر این سری آدم ها لااقل در ذهنم این بیت از خاقانی را زمزمه نکنم :
لاف یکرنگی مزن تا از صفت چون آینه از درونسو تیرگی داری و از بیرون سو صفا
از این ناگزیرم و از خیلی چیزهای دیگر هم . یکیش تحمل است که دیگر جدی رسیده به زیر گردنم. فقط دلم می خواهد راحت شوم ، مثل لباس تنگی که نفس ات را بند آورده و به هر قیمتی شده باید درش بیاوری . دلم می خواهد بتوانم نفس عمیق بکشم . حالا این امکان را ندارم ، بین این آدم ها و این سطح از پلیدی ، دروغ و خودنمایی امکانش را ندارم.
گاهی همه ی چیزی که می خواهیم به قول ویرجینیا وولف اتاقی از آن خود است .
یکی لطفا این را به من عیدی بدهد...