پرده دوم / بازی برگشت

درست نمی دانم از نظر علمی قضیه را چطور می شود اثبات کرد . اهمیتی هم نمی دهم ، چون واقعا دیگر اهمیتی هم ندارد. این کاملا به دریافت های خرافی آدم بستگی دارد . باید این را باور داشت تا متوجه حضورش شد . متوجه جبر حضوررش...
الان واقعا نمی دانم کدامش دلیل کدام یکی بوده؟ اینکه چون یک نفر درخت نازنین گل ابرشمم را آش و لاش کرده ، بارسلونا به منچستر باخت یا اینکه چون بارسا اینطوری حذف شد درخت نازنین گل ابرشمم را یک بابایی آش و لاش کرده؟ واقعا نمی دانم قضیه چی بوده ؟ گرچه واقعا اهمیتی هم ندارد...
واقعا نیاز داشتم زار بزنم . دلم می خواست زانو بزنم کنار درخت نازنین گل ابریشمم و زار بزنم ، چنان اشکی بریزم که گل ابریشم نازنین ام ، شروع کند به جوانه زدن ، برگ های نازک و کوچکش ، با آن رگه های سبزی که خون درختی اش درش جریان داشت ، شروع کند به بالا آمدن ، ولی واقعیت اینکه بارسلونا باخته. هیچ کاریش نمی شود کرد...
من این گل ابریشم را واقعا دوست داشتم . نمی دانم چطور بعضی آدم ها نمی توانند به یک چیز خاص ، به یک حضور خاص علاقه داشته باشند؟ نهال این درخت را خودم خریدم . تابستان گذشته . یک روز حس کردم حالا وقتش است که یک گل ابریشم داشته باشم و صلات ظهر ، پیاده خودم را رساندم گل و گیاه فروشی سه راه جهانبار. آنوقت نهال بزرگی نبود ، ولی واقعا سنگین بود. یادم است تعجب کرده بودم که چطور وزنش به سایزش نمی خورد؟
گلدان به دست ، همان جور زیرگرمای چهل درجه ی بندرعباس ، گل ابریشم نازنین ام را تا خانه کشیدم. بابا یک ماهی برای کاشتنش توی کوچه این دست و آن دست کرد. گل ابریشم تقریبا مرده بود . ولی یک گل ابریشم مرده واقعا وجود خارجی ندارد. مگر اینکه آش و لاشش بکنند....
اگر بخواهم برای آن دوره ی زندگی ام اسمی بگذارم اسمش را می گذارم : غر زدن ، بنابراین :
بابا بلاخره یک روز علارغم همه ی مشغولیت هاش درخت را کاشت. درست زیر پنجره ی اتاق فاطمه . من اعتراض نکردم . به نظرم جای خوبی برای زندگی یک درخت بود. درخت مرده سه روز نشده چند تا شاخه ی تازه و کلی برگ ریز و شفاف داشت. شروع کردم به مغرور شدن. چه می دانستم سال آینده دردور برگشت مسابقات نیمه نهایی ، بارسلونای نازنین ام به منچستری های انگلیسی می بازد؟
چند دقیقه پیش که از خانه پریدم بیرون تا مثلا تمدد اعصابی کرده باشم ، درخت نازنین گل ابریشمم که حالا نوجوان شده بود ،ناگهان دیگر چیزی بیشتر از یک تنه ی رقت انگیز نبود. آن تنه را به زور از وسط شکسته بودند. شاخه هاش را همراه با دنباله ی شکسته ی تنه پرت کرده بودند توی سطل زباله ی روبروی خانه و «تکیه» های چوبی را که درخت در مقابل «باد آخر» های اینجا خودش را به آن استوار می کرد ، آن را هم خرد و خمیر انداخته بودند کنار آشغال ها.
من بهتم زده بود و برای اولین بار دلم می خواست عصبانی باشم اما واقعا موفق نشدم . از گل ابریشم نازنین من هیچی باقی نگذاشته اند. بدون شک این مصیبت از نظر من و درختم ، اصلا تفریح جالبی نبوده ، ولی مطمئنم یک عده واقعا از این قضیه تفریح کرده اند.
البته سخت است درک این قضیه چون این یک علاقه ی شخصی است ، مردم ذوق های متفاوتی دارند. خوب لابد هاری هم نوعی ذوق است. اینکه برداری یک درخت نوجوان را مثله کنی ، از نظر خیلی ها یک شوخی واقعا شجاعانه است...
گاهی دلم می خواهد به عده ای پوزه بند بزنند.
اینطوری مطمئنم بارسا هم حذف نمی شد.