نگران کسی ام که برام نگران است...

قبلا از اینکه مردم مدام توی کله ی من سرک بکشند و انتظار جواب داشته باشند متنفر بودم . به نظرم «مردم داری» واقعا کار نفرت انگیز و مزخرفی می رسید ولی گرفتار یک تناقض رفتاری هم شده بودم ، یعنی با اینکه واقعا برام مردم داری دردناک بود ، سعی می کردم کمتر انگولکشان کنم که دهن شان نجنبد.
ولی دقیقا نمی دانم از کی نوعی بی رگی ، یک گونه ای از بی خیالی ِ فرسایشی ، توی رفتارم خزیده . خودم احساس می کنم چنان حجمی از سرخوردگی ها درونم جمع شده که حالا این شکلی فوران کرده . حالا مردم برام توده ی بی شکلی هستند ، گنگ ، ترسناک و پوچ که هیچ ارزشی واقعی ندارند . من میان این توده ی بدون هویت چه کار می توانم بکنم ؟ جز اینکه راهم را بگیرم و رد شوم.
در این رفتار عمدی ندارم. مردم نمی توانند توی ذهن من نفوذ کنند پس چرا من باید تحمل شان کنم؟ به علاوه از اینکه کسی درون ذهنم نفوذ کند هم وحشت دارم .بی تعارف نمی خواهم ذهنم را با کسی شریک باشم ، خودخواهانه نمی خواهم ، چون این یکی فقط مال خودم است ، سرزمین خودم است ، آسفالت خودم است و فقط اینجا می توانم بازسازی واقعییات را آنجوری که دلم کشیده انجام دهم .
وقتی طرف برمیگردد به غضب می گوید :« توهیچیت رو به هیشکی نمی گی »،این علاوه بر اینکه خاله زنکانه ترین گله ی دنیاست ، نوعی تفکر جنون آمیز هم درش موج می زند ، نوعی از احساس مالکیت ، احساس کسی که می خواهد تو را فتح کند ، تو را تصرف کند ، هورتت بکشد و یک پرچم را با اسم خودش فرو کند درون ذهن تو. مردم بیمارند و من ازشان وحشت دارم.
هر کی هر جور می خواهد عادات من را تعبیر کند ، اسمش را بگذارند لجاجت ، تخسی ، باد دماغ ، نکبتی ،مریضی ، بی چشم و رویی یا هر چی . حالا چند وقتی هست هیچ اهمیتی به مردم و قضاوتشان نمی دهم . چون مردم می خواهند آدم نقش یخچال فریزر را برایشان بازی کنند.درش را باز کنند و خرت و پرت های ذهنش را بخورند. خصوصا اگر یک چیز مشترک هم بین شما و آنها وجود داشته باشند دیگر واویلا. من به کسی برای اینکه نکته ی مشترکی با من دارد مدیون نیستم . به هیشکی تحت هیچ شرایطی آنقدر مدیون نیستم که ازم توقع بذل و بخشش های اینچنینی داشته باشد و برای همین چیزهاست که درون من یک عقرب هست.