خورِش خوشمزه تر است یا خورُش؟

ساعد باقری دیشب در دو قدم مانده به صبح ، از تلفظ اشتباه ایرون به جای ایران ، فنجون به جای فنجان و استکون(!) به جای استکان به شدت انتقاد کرد و خواستار حذف این قبیل فجایع از صاحت زبان مقدس فارسی شد.
وقتی تازه قبول شده بودم رشته ی ادبیات عمه ام مدام ازم سوالات علمی بسیار تخصصی می پرسید . از مهم ترین این سوالات این بود که : خور ِش درست است یا خورُش ؟
داستان زبان در ایران واقعا داستان غریب و کمیکی است . یک وقتی تلوزیون را روشن می کنی می بینی حضرت کزازی دارد یک چیزهایی می گوید پشت سر هم که نشان دهنده ی عمق حکمت ایشان است اما یک کلمه اش هم به گوش هیچ کی آشنا نیست غیر ِ مرده ها ، و اسمش را هم می گذارند زنده کردن زبان ، در حالی که شاید اسم درست ترش مرده فرض کردن مخاطب باشد.
درسته که من با قضیه مردار کردن زبان توسط علمای کلاسیک کار مشکل خواهر و مادری دارم ولی واقعیت اش این است که جهان از نوک دماغ من گزارش نمی شود . بگذارید یه جور دیگه خدمتتان بگویم ، یه جور ِ کاملا مستند :

سوال : چرا زبان فارسی باید حتما دایه ی مهربان تر از مادر داشته باشد ؟

جواب : مقام معظم رهبری :" فرهنگ صحيح آن فرهنگي است كه با مباني اسلامي و منطق و عقل و خرد، همسان و همگام باشد، آن جامعه به سمت رشد اقتصادي و رفاه و آزادي و اين چيزها (!!!!) هم حركت خواهد كرد؛ يعني اين فرهنگ خوب، زمينه خواهد شد كه جامعه، ثروتمند هم بشود، عالم هم بشود، از لحاظ سياسي هم قدرت پيدا كند، از لحاظ آزادي و آزادمنشي هم به آرزوها و اهداف خودش برسد"
اینجوری است که جهان می تواند از رو نوک دماغ دیگران گزارش شود!