من جایی هستم بین مصرعی از حافظ و خطی از جلالی

گرچه خیلی وقت نیست با بیژن جلالی اخت شده ام ، اما حالا احساس می کنم درم تمامیت دارد. شعرهاش درست مثل صدای ناکوک یک پیانوی قدیمی خشن و لطیف است...سادگی ِ عمیق شعرهاش را دوست دارم.برای اینکه با زبان مثل عقده ای ها برخورد نمی کند، اینکه خیلی موقرانه شعر می گفت و بی اندازه مهربان بود نسبت به کلمه ها . جلالی را خودم کشف کردم ، اتفاقی توی کتابخانه ی پدربزرگم و آن روز من یک نفس شعر خواندم . نوزده سالم بود گمانم . توی نوزده سالگی آدم فکر می کند هر کی بیشتر فریاد بزند لابد مهم تر است . شعر جلالی از جیغ و ویغ خالی بود ولی صرف نظر از انتظاری که از مفهوم شعر داشتم و جلالی برآورده اش نکرده بود ، لذتی بود کشف شعرهاش ، آنقدر بی مقدمه ، صریح و ساده .
کتاب را بلند کردم . وقت رفتن گذاشتم زیر مانتوم و اصلا هم به روی خودم نیاوردم . گرچه محتویات کتابخانه ی پدربزرگ مرحومم واقعا برای عمه کوچیکم علی السویه است. برای بی بی ام هم فقط مفاتیح ها و تفسیرهاش جالب هستند. ولی من دوست داشتم شبیه دزدها باشم . دوست داشتم شعر جلالی توی پیرهنم باشد . این جوری بود که جلالی برام از عدم در آمد .
بعدها جلالی لابه لای اسامی شاعرانی با شعرهایی مهم تر(!) توی ذهن من قایم شد. شاید ماند برای وقتی که من مثل یک آدم نسبتا بالغ به شعریت فکر کنم. شاید ماند برای روزی مثل روز امتحان معانی و بیان. برای روز درک این قضیه که چقدر چقدر چقدر زیبایی شناسی ما ول است ، چقدر کوته بین است ، چقدر عقیم است...با غیظ آمدم خانه ، لجوجانه سراغ کتابهای شعر رفتم و در نهایت تعجب کتاب جلالی را دیدم زیر یک دسته پرونده ی مزخرف دانشگاهی . مثل سمبلی از وضعیتی که شعر فارسی بهش دچار است .
حالا جلالی برام قسمتی از معانی و بیانی است که هرگز کهنه نخواهد شد. قسمتی از شعریت ایست که اثبات خودش را از هیچ تئوری گدایی نمی کند. ساده و ویران کننده است شعرهاش. به قول پدر «رامون» در فیلم دریای درون ،مثل موجی است که به سمت ساحل می آید ولی هرگز نمی فهمی چقدر آب با خودش می آورد...

شعر ماجرایی را بیان می کند
که هرگز اتفاق نیفتاده است
که هرگز اتفاق نخواهد افتاد
فقط ما از آن حرفی شنیده ایم
فقط ما را از آن یاد می آید
فقط ما به ناامیدی آن دچار هستیم