چرا مولانا چرا اکنون؟*

هفده آذر باشد یا نباشد ولی یک روز بارانی باشد و تو چهارزانو نشسته باشی روی نیمکت پهن و راحتی زیر درخت سُمر نزدیک دانشکده یک جای خلوت باشد که خیلی دوستش داری و نسیم خنکی بخزد زیر مقنعه‌ات و با موهات بازی کند و تو دفتر اول مثنوی را باز کرده باشی و گذاشته باشی روی پاهات و با مولانا دم گرفته باشی که
"لا تُکلفنی فانی فی‌الفنا/کُلت اَفهامی فلا اُحصٰی ثنا
من چه گویم یک رگم هشیار نیست/شرح آن یاری که او را یار نیست
گفتم ارعریان شود او در میان/نی تو مانی نی کنارت نی میان"
و فرو رفته باشی در سکرات مثنوی و از زندگی هیچ چیز دیگری نخواهی غیر کش آمدن آن لحظه و همان وقت درست همان وقت باید دوتا از دوستان انجمنی‌ت را ببینی که با هیجان بهت سلام ‌می‌کنند و ازت می‌پرسند امروز صبح ‌VOA دیده‌ای یا نه و تو فک کنی آخرین باری که ‌VOA دیدی کی بوده و بهت بگویند تصاویر مروبط به شانزده آذر دانشگاه‌ را نشان داده‌ و تو فکر کنی جلوی نیسم ایستاده‌اند و نمی‌گذارند بخزد زیر مقنعه‌ات ولی ادب را رعایت کنی و بپرسی مگه دیروز دانشگاه چه خبر بوده و سیما بگوید ترکوندیم! و تو فکر کنی چی را؟ ولی لبخند بزنی و بگویی نبوده‌ای و آنها هم جوری زاویه‌دار نگاهت کنند که خنده‌ات بگیرد ولی نخندی چون سیما را دوست داری و نگرانی بابت دلخوریش
بعد که صمیمانه اما کمی رنجیده ازت خداحافظی می‌کنند باز تو بمانی و درخت سمر و نسیم و فاعلاتن فاعلاتن فاعلن