میراث بی‌قدر شده

بار آخری که از چیزی حسابی عصبانی شدم، یعنی حقیقتا عصبانی شدم، به گمانم همین چند ساعت پیش بود. درست وقتی دو دانه گل مسلم سایپا به حرمت چشم و ابروی ناصر حجازی لابد، نادیده گرفته شد. اما این جریان باس بماند برای روز دوشنبه وعادل فردوسی پور. تقریبا به من ربطی ندارد الا به اینکه اوقاتم تلخ شد بابت تماشای فوتبالی که همین جوری توی روز روشن جلوی چشم یک استادیوم نابود می‌شود.

بنابراین جانم برایتان بگوید یکی مانده به آخرین باری که حسابی کفری شدم زمانی بود که داشتم به مزخرفاتی از رادیوی صدای هرمزگان گوش می‌دادم که درباره‌ی فرهنگ کتابخوانی در بندرعباس حرف می‌زد. گزارشگر رفته بود به کتابخانه‌ی مرکزی شهر و خفت یک بچه کنکوری مفلوک را گرفته بود که داشت تست می‌زد. اینکه چند سالش است، چند روز در هفته توی کتابخانه‌ی شهر پلاس است، علت اینکه کتابخانه را به عنوان محل پلاس شدن خود انتخاب کرده چیه، رشته‌ی تحصیلی‌اش چیه، چند تا بچه‌اند، بچه‌ی چندم خانواده است، اگر کنکور قبول نشود می‌خواهد چه جور گلی به سرش بگیرد، نظر خانواده‌اش درباره‌ی آمدن او به کتابخانه چیست و از همین سوال‌های سه تا صد تومنی صدا و سیما. من اصلا نمی‌گویم جواب‌های از روتین دخترک مفلوک چی‌ها بود اما نتیجه‌گیری گزارشگر دعوت از سایر همسن و سالهای کنکوری خانم بود برای رفتن به کتابخانه و تست زدن و در نیتجه تعالی فرهنگ کتابخوانی در سطح استان. این را می گویند کار فرهنگی.

وقتی تازه قبول شده بودم رشته‌ی ادبیات بزرگترین مشکلی که داشتم این بود که باید تقریبا برای همه توضیح می‌دادم ادبیات اصلا به چه دردی می‌خورد. اغلب متفق‌القول عقیده داشتند این رشته تقریبا به هیچ دردی نمی‌خورد. نان در آر نیست و چندان نمی‌شود به چیزی که ارتباط آشکاری با روده درازی دارد اعتماد کرد.

راستش جامعه‌ای که هنوز نمی‌داند ادبیات اصلا به چه دردی می‌خورد، همان جامعه‌ای است که می‌رود کتابخانه تست کنکور می‌زند.