برجی ساخته‌ایم

ناهمزبانی فیلم بابل یادتان هست؟
ناهمزبانی که نتیجه ی تفاوت فرهنگی نبود، به عدم زبان مشترک ربطی نداشت، هر چه بود درون خود انسانها بود ، شخصیت‌ها به زبان هم حرف می‌زدند ولی حرف هم را نمی‌فهمیدند، از نیازها، یاس‌ها و ترس‌های هم اطلاعی نداشتند. ناهمزبانی این است، ربطی به تفاوت فرهنگ و زبان و قوم و قبیله ندارد. چیزی ورای تنهایی است که حاصل عدم درک فرهنگی باشد.

چقدر تصویر دخترک کر و لالی که خود برهنه‌اش را، روح و جسم برهنه‌اش را، به آن پلیس ژاپنی عرضه می‌کند هوشمندانه است. اول گمان می‌کردم اگر قرار باشد به سیاق داستان‌های شرقی قهرمانی برای فیلم بتراشم، بت فیلم کسی نیست جز پلیس شریفی که دخترک برهنه را می‌پوشاند و اجازه می‌دهد کمی در آغوشش احساس امنیت کند.

اما نکته‌ی ظریف‌تری وجود دارد. تنها کسی که در این فیلم به یک رابطه‌ی انسانی حقیقی می‌رسد، به یک همزبانی واقعی، دخترکی کر و لال است. چطور؟ با عریان کردن نیازهاش.

خرگوشی که «اینیاریتو» از کلاه شعبده‌باز بیرون می‌کشد این است.

آغوش امن پلیس شریف، تنها یک واکنش انسانی بود. کنش انسانی را خود دخترک کر و لال کشف می‌کند.

فیلم یک قهرمان سرتق کوچولو دارد.

دارم به بابل فکر می‌کنم، به تمدنی که نفرین شد تا مردمش زبان هم را ندانند.

چقدر این فیلم به دلم نشسته.