پادتن هم بلد نیستیم بسازیم

هاچ بیشتر از هر چیزی در دنیا، دوست داشت مامانش را پیدا کند. او حسابی تلاش کرد، روزها و شب‌های زیادی را سفر کرد و ما هم کارتونش را دیدیم. با هزار جور خطر و گرفتاری و مکافات روبرو شد، دوستانی پیدا کرد و دشمنانی. بلاخره در هاله‌ای از خوف و رجا موفق شد مامانش را ببیند. مامانی را که ملکه‌ بود. منتهی یک اشکال وجود داشت:
هاچ فقط یک مامان داشت، اما مامانش یه میلون تا بچه داشت. شاید هم بیشتر. هاچ برگشت پیش دوستانش و یک لحظه هم پشیمان نشد. ملکه هم به زاییدن ادامه داد.
شیما گفت: بچه‌های حالایی ترجیح می‌دهند شرک، غول سبز مهربان تماشا کنند. گفتم: کی دلش می‌خواهد با وحشت حقیقت، کودکی‌اش را پر کنند. گفتم: من هم اگر حق انتخاب داشتم دلم می‌خواست به جای هاچ زنبورعسل و آن سرنوشت تراژیک‌ش، سرم را با شخصیت‌های بی‌ضرر خنده‌دار گرم کنم.
شیما خندید.
سوار اتوبوس که می‌شوم و مچاله که می‌شوم لای جمعیت، بدون هیچ سوء نیتی یادم می‌افتد به احساس هاچ، وقتی مامان‌ش را پیدا کرد. هاچ داستان اصیلی داشت. شیما گفت: برای بچه‌ها لازم است. مثل واکسن. یه ذره میکروب فقط برای اینکه بدن پادتن بیماری را بسازد و بتواند بعدها مقاومت کند. گفت: در برابر حقیقت یعنی. گفتم: شیما گمان نکنم اثری گذاشته باشد..