Monday, May 31, 2010

آنکه می‌ترسد می‌ترساند

برام هیچ توجیهی موجه‌تر از خون به ناحق ریخته‌ شده‌‌ی افرادی که حامل صلح بودند وجود ندارد. افرادی که توی آن کشتی قتل‌عام شدند، هرگز منادی خشونت علیه اسرائیل نبودند. گیرم به دل یا زبان مخالف اسرائیل هم بوده باشند. خشونت چندش‌آوری بود.
قلدری اسرائیل واقعا توهین‌آمیز شده. منهای رفتار وحشیانه‌اش در جنگ‌ با فلسطینی‌ها، که هر کار بخواهد و بتواند می‌کند، این‌دفعه واقعا هیچ چیزی موجودیت اسرائیل را تهدید نمی‌کرد. البته که این تهدید متوجه ایدئولوژی اسرائیل بود است.
من عصبانی‌ام و غمگین.عصبانی‌ام چون اسرائیل وحشی است و خشونت دیوانه‌وارش را با گردن افراشته توجیه می‌کند. عصبانی‌ام چون انسانیت با دلیل و برهان هتاکی می‌شود.
افرادی توی آن کشتی دریده شدند که هرگز قرار نبود اسرائیل را از روی هیچ نقشه‌ای محو کنند.
غم‌سروده‌های محمود‌ درویش بر من جاری شده، شتاب گرفته و خودش را به در و دیوار سینه‌ام می‌کوبد:
" پرنده‌ای اكنون نامه‌ای با خود می‌برد
به جای ما
به آبی سرزمین غزال
پس چرا صیاد به صحنه پای می‌نهد
تا تیرهای خود را پرتاب كند؟ "

No comments: