نمی توانم هنر را بدون روایت بفهمم، جمله را بدون تصویر سازی. حتی وقتی به قطعه ای موسیقی گوش می دهم، نمی توانم جلوی تخیلم را بگیرم تا برایش داستانی ننویسم. اینجوری ام کلا. بلد نیستم وقتی دارم به یک نقاشی نگاه می کنم، به یک شعر دل سپرده ام یا یک تاتر می بینم، بی خیال خط روایت، به قطعات پراکنده اش زل بزنم و ادعا کنم به درکی از اثر رسیده ام.
قاعدتا نمی شود. حالا هرچقدر هم کسی پیش چشمم جفتک بیندازد و تصاویری اتفاقی را به امید ساختن واقعیتی تصادفی، بهم قالب کند، بنده حاضر نمی شوم بپذیرم این هنر است.
هنر به نظرم مجموعه ای پیچیده و بی ربط از نشانه های تصادفی نیست. هنر ابتدای به ساکن در ماهیت خودش، چیزی است یگانه و ساده، که باید که باید که باید روابطی علت و معلولی میان وقایعش حاکم باشد. این نباشد اگر شعر باشد، چیزی جز استفراغ کلماتی اتفاقی نیست. اگر نثر باشد جفنگ از کار در میاید، اگر موسیقی باشد، گوش خراش است، اگر خط باشد، مشتی مرکب است بر سفیدی، اگر آواز باشد، واق واق است، اگر نقاشی باشد، ترجیح می دهم با کار یک بچه ی پنج ساله تاخت بزنمش، اگر تاتر باشد فرقی با جفتک اندازی ندارد...همانطور که کالبد انسان، اگر روح در آن نباشد، لاشه است، مردار است و باید دفن شود.
این است. من بلد نیستم ادا در بیاورم. بلد نیستم از چیزهایی لذت ببرم که روح ندارد، که یگانه نیست، و این یگانگی ماحصل روایت است.