خیز و در کاسه زر آب طربناک انداز، پیش از آن دم که شود کاسه ی سر خاک انداز

به خودم قول داده ام درباره ی صحرای تاتارها حرفی نزنم. به گمانم منظور بوتزاتی هم همین بوده. اینکه حرف زدن را تمام کن. رویاهات را بساز. زندگیت را شکل بده و به زمان اعتماد نکن. این را نه به عنوان یک پست ، بلکه به عنوان یک تذکر به خودم اینجا می نویسم.
چون ما لخت می میریم.
در حالی که به افق زل زده ایم.